pers

In memoriam

Guido Persoons, voorzitter KoMASK van 1966-2014.

Portret-Guido-2

Op 21 februari 2014 overleed op Prof. Dr. Guido Persoons onverwacht op 82-jarige leeftijd.

Guido Persoons werd op 8 april 1931 geboren in Borgerhout als zoon van de Antwerpse dirigent, componist en muziekdocent Gust Persoons. Ook zijn moeder, Nora Schiltz, was een getalenteerde muzikante en stamde uit een familie waar alles in het teken stond van kunst en cultuur. Het was dan ook geen toeval dat de jonge Guido na zijn humaniorastudies aan het Sint-Stanislascollege in Berchem , ondanks vruchteloze pogingen van zijn ouders om hem voor een “ernstige” universitaire opleiding te laten kiezen met uitzicht op werkzekerheid, koppig doorzette en zich aan de Leuvense universiteit inschreef voor musicologie, een opleiding die hij later nog zou combineren met kunstgeschiedenis.

Na een paar opdrachten in onder meer de grafische sector en als reservist in de Belgische Zeemacht, wordt hij in 1962 aangesteld als wetenschappelijk bibliothecaris aan het Nationaal Hoger Instituut en Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en het Nationaal Hoger Instituut voor Bouwkunst en Stedenbouw Antwerpen. Vanuit deze functie, die hij tot 1995 zou uitoefenen, zette hij zich in voor de uitbreiding en professionalisering van het aanbod van de bibliotheek en de wetenschappelijke inventarisatie van de collectie, waaronder het kostbare Sint-Lucasarchief. Daarnaast was hij al die jaren onlosmakelijk verbonden met het reilen en zeilen van de Academie, niet in het minst door de organisatie van talloze tentoonstellingen rond de geschiedenis van deze instelling en haar professoren, waarvoor hij steevast de catalogen schreef die meestal ook uitgroeiden tot diepgravende wetenschappelijke monografieën. Vermeldenswaardig in dit verband is de bijzondere cataloog over 100 jaar Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten die in 1985 van zijn hand verscheen. Vanuit de Academie onderhield hij ook veelvuldige contacten met wetenschappelijke bibliotheken, musea en kunstacademies overal in Europa.

In 1968 promoveerde Guido Persoons op een doctoraatsproefschrift over De Orgels en Organisten van de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Antwerpen 1500-1650. Daarmee was de start gegeven voor een boeiende academisch carrière aan de KU Leuven. Als docent aan de afdeling musicologie verzorgde hij tot aan zijn emeritaat in 1996 de cursussen in muzieksociologie en muziek en massamedia, alsook de specifieke lerarenopleiding voor musicologen.

Met zijn vele publicaties over muziekinstrumentenbouw, muziekdruk, componisten en beeldende kunstenaars streefde hij nadrukkelijk naar het documenteren en voor de latere generaties vastleggen van het cultuurleven in België, en dit met focus op Antwerpen. Zo was hij ook hoofdredacteur van het jubileumboek bij het honderdjarig bestaan van het Koninklijk Vlaams Conservatorium in 1998.

Diezelfde voorliefde voor het bewaren van ons kunstpatrimonium wordt ook weerspiegeld in zijn actieve betrokkenheid bij de Koninklijke en Provinciale Commissie voor Monumenten en Landschappen en bij zijn daadwerkelijke inzet als bestuurslid in een brede waaier van wetenschappelijke en culturele verenigingen waar hij jarenlang actief was als bestuurslid, gaande van de Vereniging van Antwerpse Bibliofielen, het Kunsthistorisch Instituut van Antwerpen tot de Koninklijke Vereniging voor Muziekgeschiedenis. Met de Koninklijke Maatschappij tot Aanmoediging der Schone Kunsten had hij bijzondere band. Hij zou er vanaf 1996 met groot enthousiasme tot aan zijn dood de functie van voorzitter blijven uitoefenen.

Wedstrijd ‘Tekenen XL’

Er wordt weleens gezegd dat hier in het westen geen grote vellen papier waren en nooit groot getekend werd. Meestal werkte men inderdaad op een formaat van maximum 50 op 60 cm. Om dit genre aan te moedigen organiseerde de Koninklijke Vereniging tot Aanmoediging der Schone Kunsten de Wedstrijd Tekenkunst 2011: ‘Tekenen XL’

Meer info: ‘Tekenen XL’

Tekenkunst wedstrijd L. Theo van Looij in perspectief

Na de dood van haar voorzitter in september 1996, stichtte de Vereniging als hommage deze Prijs KoMASK. Met de Tekenkunst wedstrijd L. Theo van Looij en de aansluitende manifestaties, die in 2004 voor de tweede maal wordt ingericht, wil KomASK verder bewijzen dat zij van plan is een actieve rol te spelen in het Antwerps kunstgebeuren en een eigentijdse invulling te geven aan het ideaal van Theo van Looij en van de Vereniging: aanmoediging der schone kunsten in de boeiende context van de kunstbeoefening van vandaag.

Meer info: TheovanLooij

Jan Cox, het portretschilderen

Velen zijn van mening, dat sinds de uitvinding van de fotografie, het geschilderde portret overbodig is geworden. Ik geloof niet, dat de schilder zich daarover ongerust hoeft te maken. Ik zal proberen enige van de obstakels op te ruimen ontstaan door de zogeheten concurrentie tussen de schilder aan de ene kant en de fotograaf en de cineast aan de andere kant. Al is het dan zeer waarschijnlijk dat ieder van deze beeldende kunstenaars hun impuls hebben gekregen door het verlangen naar het uitbeelden en vastleggen van een werkelijkheid, hun taken hebben verschillende opdrachten.

Meer info: JanCox_portretschilderen

Disegno, of de conceptuele kunst van de Renaissance

De tekenkunst kreeg tijdens de Renaissance een nieuwe status. Via de tekening zocht de kunstenaar naar de essentie van de dingen. Ook de eerste echte kunstscholen werden toen opgericht. Niet voor niets sprak men van de ‘Accademia del Disegno’.

Lees hier de volledige tekst van Bert Popelier: Disegno, Popelier

Starspawn

11 juni 1984 publiceert Time een artikel van Robert Hughes “Glimpsing a Lost Atlantis”. Het handelt over een tentoonstelling getiteld “Reading Drawings”, over tekenen als studie, als ontwerp en als constructietekening. Uit de titel kunnen we afleiden dat voor Hughes de kennis en het kunnen die nodig zijn om dergelijke tekeningen te maken vroeger nogal vanzelfsprekend was maar verloren is gegaan.
Is dat zo en is dat erg?

Lees hier de volledige tekst door René Huybrechts: ‘Starspawn’